Mijn persoonlijke verhaal
Twee jaar na mijn diagnose leef ik in wat ik mijn reservetijd noem. Extra tijd om dankbaar te zijn.
Ik ben vooral blij dat ik leef.
Twee jaar geleden kreeg ik de diagnose kanker.
In de twintig maanden die volgden werd ik behandeld.
Een intens traject
Vanuit mijn beroepsgroep zou je misschien verwachten dat ik niet meteen voor chemotherapie zou kiezen en eerst andere wegen zou onderzoeken. Als die tijd er was geweest, had ik dat misschien ook gedaan.
Maar die tijd was er op dat moment niet.
Ik koos ervoor om de reguliere geneeskunde te vertrouwen en daarnaast mijn middelen uit de homeopathische geneeskunde in te zetten. Niet in plaats van de behandeling, maar ernaast.
Voor mij voelde het belangrijk om de behandeling niet alleen te ondergaan, maar mijn lichaam ook te ondersteunen waar dat mogelijk was.
Wanneer ik naar het ziekenhuis ging, zei ik vaak tegen mezelf:
“ik ga mijn vitamine C ophalen.”
Zo gaf ik er voor mezelf een andere betekenis aan.
Die houding zat overigens al veel langer in mij. Al jaren voordat ik ziek werd zei ik vaak: “het is wat het is.”
Niet als berusting, maar als een manier om bij de dag te blijven. Niet blijven hangen in gisteren en ook niet te ver vooruit kijken, maar kijken naar wat er vandaag is.
En daar het beste van maken.
Ik geloof al lang dat gedachten invloed kunnen hebben op hoe een lichaam reageert. Voor mij voelde het logisch dat een ontspannen lichaam een behandeling beter kan verdragen dan een lichaam dat volledig in de spanning staat.
Dat betekende overigens niet dat alles vanzelf ging.
De behandeling
Mijn lichaam reageerde meerdere keren heftig op de kuren. Het had er duidelijk moeite mee.
Soms reageerde het zo sterk dat bepaalde functies tijdelijk uitvielen. Dat was heftig. Dankzij verpleegkundigen die snel reageerden, kwam het gelukkig steeds weer goed.
Toch ging ik de volgende keer weer naar binnen met dezelfde optimistische houding.
Want we moesten door.
De oncoloog en de verpleegkundigen hebben vervolgens alles op alles gezet om een manier te vinden om mij toch door de behandeling heen te krijgen. Ze bleven zoeken naar een aanpak die voor mijn lichaam beter te verdragen was.
Van ’s morgens negen uur tot ’s avonds acht uur zat ik uiteindelijk aan het infuus.
Maar dan heb je ook wat.
Daar ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar voor.
In die periode heb ik veel gezien op de afdeling. Verdriet. Mensen die wisten dat hun traject misschien anders zou aflopen dan gehoopt.
Dat kan zwaar zijn. Zeker wanneer kwaliteit van leven achteruitgaat of wanneer iemand uiteindelijk moet worden losgelaten.
Maar er was ook iets anders.
Verpleegkundigen die met hart en ziel werken. Die er staan wanneer het moeilijk wordt. Een lach wanneer dat kan.
En patiënten die nuchter zeiden:
“het is wat het is, deze dag hebben we.”
Mensen die, net als ik, bij de dag leefden.
Op zo’n afdeling zie je hoe verschillende werelden naast elkaar bestaan.
Angst, verdriet, hoop en vertrouwen kunnen er allemaal tegelijk zijn.
Leven bij de dag
Wat mij misschien wel het meest heeft geholpen, is dat ik altijd bij de dag heb geleefd. Dat deed ik eigenlijk al als kind.
Mijn leven kende de nodige tegenslagen. Momenten die mij steeds weer terugbrachten bij mezelf.
Juist in die periodes bleef ik lichtpuntjes zien.
Optimisme en het vermogen om die kleine lichtpuntjes te blijven zien zitten blijkbaar van nature in mij. En uiteindelijk heeft dat me ook door deze periode heen geholpen.
Vertrouwen in plaats van strijd
Er wordt vaak over kanker gesproken alsof het alleen maar een strijd is. Dat begrijp ik heel goed.
Voor mij voelde het alleen anders.
Ik heb niet gevochten.
Ik heb vertrouwd.
Zelfs als dit het dan was geweest, wilde ik nog steeds het beste maken van elk moment. Ook wanneer het leven tijdelijk heel klein werd.
Soms betekende dat niet meer dan op de bank zitten of even buiten zijn. Maar juist in die kleine momenten zit vaak meer leven dan je denkt.
Wanneer herstel weer begint
Misschien begrijp ik daarom zo goed hoe het voelt wanneer energie volledig verdwenen is. Wanneer je uitgeput bent na ziekte of behandeling.
Maar ook hoe het voelt wanneer herstel weer begint. Wanneer je merkt dat het lichaam langzaam weer meebeweegt.
Soms heeft een lichaam alleen het juiste duwtje nodig om dat proces weer op gang te helpen.
In mijn praktijk zie ik regelmatig mensen die na ziekte of behandeling merken dat hun energie niet vanzelf terugkomt. Volgens onderzoeken lijkt het lichaam hersteld, maar zo voelt het nog niet. Vermoeidheid kan blijven hangen en het lichaam lijkt moeite te hebben om weer in balans te komen.
Soms heeft het lichaam dan net dat kleine zetje nodig om het herstel verder op gang te helpen.
En misschien is dat ook waarom mensen soms bij mij terechtkomen. Omdat ik weet hoe het voelt wanneer een lichaam moet herstellen van ziekte en behandeling.
Niet alleen vanuit kennis.
Maar ook vanuit ervaring.
Lees ook
Als je benieuwd bent hoe vermoeidheid na ziekte of behandeling kan blijven hangen, lees dan ook:
Chronisch moe na chemotherapie
Waarom blijf ik moe na een virus
Meer lezen over herstel wanneer het niet vanzelf gaat?
